A second Letter of P. Pardies Second letter on Newton's theory of light Ignace Gaston Pardies c. 638 words Newton Project London 2007-03-17 Newton Project, University of Sussex

This text is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Unported License.

 11/21 May 1672 (published 15 July 1672), in Latin, c. 636 words, 2pp. 2pp.

in Latin

 Mr. Newton's Answer to the foregoing Letter [of Ignace Pardies] [Philosophical Transactions 85 (15 July 1672)]Letter to to Henry Oldenburg for Ignatius-Gaston Pardies, dated 10 June 1672 [EL/N1/40]Mr Newtons Letter of April 13. 1672 … being an Answer to the fore-going Letter of P. Pardies [Philosophical Transactions 84 (17 June 1672)] ‘A second Letter of P. Pardies … to Mr. Newton's Answer, made to his first Letter’, Philosophical Transactions of the Royal Society, No. 85 (15 July 1672), pp. 5012-5013. Ignace Gaston Pardies A second Letter of P. Pardies … to Mr. Newton's Answer, made to his first Letter Philosophical Transactions of the Royal Society Philosophical Transactions London 15 July 1672 85 5012-5013 11/21 May 1672 (published 15 July 1672) English Latin Print ScienceOpticsCorrespondence Catalogue information compiled by Rob Iliffe, Peter Spargo & John Young Tagged transcription by Linda Cross Checked against original by Rebekah Higgitt Coding converted to modified TEI DTD and proofed by Michael Hawkins Updated to Newton V3.0 (TEI P5 Schema) by Michael Hawkins Catalogue exported to teiHeader by Michael Hawkins (5012)
A Second Letter of P. Pardies, written to the Publisher from Paris May 21. 1672. to Mr. Newtons Answer, made to his first Letter, printed in Numb. 84.

REdditæ mihi sunt tuæ literæ cum Observationibus Clarissimi atque Ingeniossimi Newtoni, quibus ad meas difficultates respondit. Eas ego legi non sine maxima voluptate: Et primùm, quod attinet ad ipsum Experimentum majoris Latitudinis colorum quàm exigeret vulgaris Theoria Refractionum; fateor, me inæquales refractiones in oppositis Prismatis faciebus supposuisse, nec ulla tenus advertisse in literis relatis in Transactionibus, observatam fuisse à Newtono majorem illam latitudinem in eo casu in quo refractiones ponerentur reciprocè æquales, eo modo quo hîc in istis observationibus dicitur. Sed nec ab eo tempore in iisdem Transactionibus videre licuit, cùm eas non potuerim recuperare. Cùm igitur, nunc videam, etiam in eo Casu observatam majorem illam Colorum latitudinem; certè ex hoc capite nihil ulterius restat diffcultatis: Ex hoc, inquam, capite; nam aliundè videtur posse reddi ratio illius Phænomeni absque ista varia Radiorum Refrangibilitate. Etenim in ea Hypothesi, quam fussè explicat noster Grimaldus, in qua supponitur Lumen esse substantia quædam rapidissimè mota, posset fieri aliqua diffusio liminis post transitum foraminis & decussationem radiorum. Item in ea Hypothesi, qua lumen ponitur progredi per certas quasdam materiæ subtilis Undulationes, ut explicat subtilissimus Hookius, possunt explicari colores per certam quandam diffusionem atque expansionem Undulationum, quæ fiat ad latera radiorum ultra foramen, ipso contagio ipsaque materiæ continuatione. Certe ego talem adhibeo hypothesin in Dissertatione de motu undulationis, quæ est sexta pars meorum Mechanicorum; ut ponam, colores istos apparentes fieri ex sola illa Communicatione motionis, quæ ab Undulationibus directè procedentibus ad latera effundatur: Ut, si radii

intrantes per foramen a progrediantur versùs b, undulationes quidem directè terminari deberent (habendo rationem ad motum rectum & naturalem) ad lineam rectam a b; nihilominus tamen, propter continuitatem materiæ, fit aliqua communicatio commotionis versus latera c c, ubi tremula quædam & crispans successio excitatur: Atque si in illa laterali crispatione consistere colores supponatur, existimo omnia phænomena colorum explicari posse, ut fusius in ea, quam dixi, Dissertatione expono. Quibus item positis apparet etiam, cur ultra quàm ferat radiorum ipsorum divaricatio, expandi colorum latitudinem necesse sit. Verùm ista obiter hîc tantum adnotasse sufficiat.

Quod(5013)

Quod annotat, errorem, qui oriri posset in calculo, ex eo, quod dixeram, veluti foramine facto in posteriori facie prismatis; errorem, inquam, illum non posse inducere sensibilem varietatem: id optimè annotatum est; neque ego existimavi, inde multum augeri colorum latitudinem, sed tantummodò accuratam calculi rationem indicare volui: Quapropter etiam & ego in praxi negligendam hanc cautionem censeo.

Circa Experimentum crucis, nequaquam dubito, quo minus in suo experimento talem situm adhibuerit, in quo æqualis inclinatio fuerit Radiorum incidentium; quandoquidem id ita à se præstitum expressè affirmat. Verùm id non ego poteram conijcere ex iis quæ in Transactionibus legeram; ubi ponuntur duo exigua & maximè distantia foramina, & unum Prisma propre primum foramen quod est in fenestra; per quod Prisma radij colorati erumpentes incidunt in alterum distans foramen. Addebatur autem, quòd ad hoc ut omnes illi radii successivè inciderent in secundum illud foramen, convertebatur primum Prisma supra axem: Atqui hoc modo necesse est mutari inclinationem radiorum qui incidunt in secundum foramen: atque indicavi ego in literis, quòd perinde se se res haberet, sive manente primo Prismate immobili, secundum foramen attolleretur aut deprimeretur, ut posset successivè radios omnes depictæ imaginis Solaris excipere; sive manente isto secundo foramine immobili, primum prisma converteretur, ut ita eadem imago situm mutaret, atque in foramen impingere secundum omnes successivè partes posset. Sed alias sixe dubio adhibuit cautiones solertissimus Newtonus.

Quæ circa Colores objeceram, optimè soluta existimo. Quod autem Theoriam istam, appellarim Hypothesin, id certè ego nullo adhibito consilio feci; atque nomen usurpavi quod primum occurrit: quapropter velim ut ne per contemptum adhibitam vocem ejusmodi existimet. Præclara sanè inventa semper ego magni feci, Clarissimum verò Newtonum imprimis suspicio ac veneror.

Mr. NewtonsA a a a a 2